Alles van Sint-Oedenrode
Bekijk de agenda

In gesprek met... Cees van den Boer

In gesprek met... Cees van den Boer
Geplaatst 26 juli 2010

Naam: Cees van den Boer
Vereniging: TV Kienehoef
Functie: hoofdtrainer/bestuursondersteuner


Cees, hoe ziet jouw loopbaan er in grote lijnen uit?
Van 1980 tot 1989 ben ik tennistrainer in Oirschot geweest en vanaf 1989 ben ik aan Tennisvereniging Kienehoef verbonden met een tussentijds uitstapje van 2 jaar. Van 1989 tot 2000 was ik fulltime trainer en sinds 2002 ben ik gedurende 25 uur hoofdtrainer en voor 15 uur ondersteun ik het bestuur in allerlei zaken.

Vertel eens wat over de inhoud van jouw functie; wat doe je zoal?
Als trainer geef ik 25 uur per week les aan de jeugdleden, uitgezonderd de prestatiejeugd. Per week zijn dat 270 leerlingen die ik in groepjes van 10-12 probeer wat verder te brengen op het gebied van tennis. Ieder jaar komen er ongeveer 40 starters bij die beginnen met balvaardigheidstrainingen. De meeste leden heb ik een aantal jaren onder mijn hoede; dan stoppen ze met lesnemen, stromen door naar de selectie; enkelen stoppen met tennis en gaan wat anders doen. Behalve jeugd train ik ook nog een aantal groepjes recreanten.
Als ondersteuner van het bestuur heb ik als taak de voorbereiding en coördinatie van jeugd en zondagcompetitie; de voorbereiding van toernooien en de organisatie van alles wat met de trainingen te maken heeft.  Op het gebied van sponsoring ben ik samen met een enthousiaste werkgroep bezig om bedrijven geïnteresseerd te maken voor onze tennisclub, zodat we wederzijds iets voor elkaar kunnen betekenen. Uiteraard kunnen geïnteresseerde bedrijven zich bij mij melden.
Op deze wijze ontlast ik het bestuur, dat verder alleen uit vrijwilligers bestaat, in hun taken. Bij een vereniging van ruim 1500 leden moet veel werk verzet worden en met alleen vrijwilligers is dat bijna niet meer te doen.

Hoe kom je eigenlijk bij tennis terecht, stam je uit een echte tennisfamilie?
Absoluut niet. Ik kom uit een echte voetbalfamilie uit Liempde. Tot mijn 18e voetbalde ik bij DVG. Liempde had toen al wel een tennisclub maar zoals zovelen leek ik voorbestemd voor het voetbal. Vanaf mijn 12e sloegen we af en toe toch wel eens een balletje en op een gegeven moment bleek dat ik toch wel wat kijk op dat spelletje had. Training heb ik eigenlijk nooit gehad; in Liempde hadden ze toen geen trainer, dus waren we op ons zelf aangewezen. Uren, dagen stonden we in de vakantie op de tennisbaan. Op vakantie gingen we bij ons thuis niet dus er was alle tijd.

En..speelden je dan wel toernooien en competitie?
Jazeker, voor toernooien was ik aangewezen op ons pa; met een houten racket, zonder hoes en tas, achter op de brommer, zo ging ik de toernooien in de buurt af.
Vooral een open toernooi in Boxtel is me altijd bij gebleven. Als D-speler was ik er op jonge leeftijd in geslaagd de finale te bereiken. Voor onze club in Liempde was dat in die tijd iets heel bijzonders. Toen ik dus op zondag finale moest spelen werd in Liempde het hele clubtiteltoernooi stilgelegd en iedereen, zo’n 150 man, op zondagmiddag mee naar Boxtel om mij aan te moedigen. In Boxtel snapten ze er niets van. In de finales in de B en C- categorie waren amper toeschouwers en bij mij was het “volle bak”. Geweldige sfeer en uiteindelijk won ik die finale.

Was die finale het begin van een glansrijke carrière?
Wat heet….. Ik ben een “self-made-man”; handig met het racket, veel inzet en een sterke wedstrijdmentaliteit. Met die kwaliteiten heb ik de B-status bereikt en dat is nog niet zo gek. Tot mijn 25e ben ik in Liempde 9 of 10 keer clubkampioen geweest. Bij de Kienehoef heb ik een keer de clubtitel gewonnen; verder heb ik nog 2 B-toernooien gewonnen.
Doordat ik al op jonge leeftijd in het trainersvak terecht kwam, heb ik me wat minder op mijn eigen carrière als speler gericht. Fatsoenlijke tennistraining heb ik eigenlijk nooit gehad. Die kreeg ik pas toen ik de opleiding tennisleraar ging volgen.
Toen bleek ook dat mijn slagenrepertoire erg beperkt was. De vlakke slag beheerste ik absoluut niet. Eigenlijk kon ik niet toegelaten worden maar omdat ik wel handig was met het racket mocht ik toch meedoen. Maar vóór het zover was moest ik wel wat extra training nemen voor die vlakke slagen.!!

Wat is je mooiste herinnering aan jouw eigen toernooien?
Nou , die finale in Boxtel dus, maar ook een wedstrijd in het Brabants Kampioenschap, ik weet niet meer in welk jaar. Ik speelde tegen Olaf van de Wildenberg. Die kwam uit een echte tennisfamilie en was ook heel goed. Perfecte outfit had hij en een tennistas!!! Met verschillende rackets. Ik had alleen een houten racket. Ik zou kansloos zijn en dat was ook zo.
De 1e set was in een mum van tijd 6-0 voor hem en in de 2e had ik ook geen schijn van kans. Twee keer 6-0 lag erg voor de hand. Ik besloot er keihard tegen aan te gaan en vierde ieder punt als een overwinning. Op die manier sleepte ik er uiteindelijk 2 games uit. Het werd geen 6-0 maar 6-2 en op die 2 games was ik apetrots.

Wat is voor jou belangrijk in het lesgeven en wat geeft je het meest voldoening ? Voldoening heb ik als ik zie dat ik iemand iets kan leren of geleerd heb. Het maakt dan niet uit om welk niveau het gaat. Ik geniet enorm als ik iemand op het hoogste clubniveau zie spelen en die ik de eerste beginselen van het tennis heb bijgebracht. Maar ik geniet er ook van wanneer iemand, die weinig getalenteerd is, met hard werken stapje voor stapje iets beter wordt. Respect voor elkaar vind ik erg belangrijk en vooral ook motivatie en inzet.
Ik probeer de kinderen bij te brengen dat er maar één de partij kan winnen en dat je wel een wedstrijd kunt verliezen, maar toch veel, mooie, punten kunt winnen. Er is dus nooit een reden om er niet meer voor te gaan.

Je bent nu al ruim 25 jaar trainer. Hoe lang denk je hier mee door te gaan?
Ik heb het geweldig naar mijn zin in deze functie. Vooral de combinatie van trainer en bestuursondersteuner vind ik ideaal. Ik hou erg van het tennisspelletje en van wat er in een vereniging omgaat. Ik werk graag met mensen, ik ben een echte clubman. Tot voor enkele jaren terug was ik fulltime trainer. Dat betekende iedere avond tot een uur of tien lesgeven; ook op zaterdag. Dat heb ik ruim 25 jaar gedaan en waarschijnlijk lukt het niet om dat je leven lang te blijven te doen. Toen het bestuur me een aantal jaren geleden aanbood om 15 uur trainen te ruilen tegen 15 uur bestuursondersteuning zag ik daarin een ideale mogelijkheid om verder te gaan. Nu ben ik ’s-avonds rond acht uur klaar en heb ik ook wat meer tijd voor andere leuke dingen met mijn familie. Ik zie me in deze combinatie nog jaren voor de Kienehoef aan het werk.

Ook nog even iets over de mentaliteit van jeugd; wat is er door de jaren heen veranderd?
Ja, ik kom in het trainersvak natuurlijk dezelfde veranderingen tegen als ieder ander die met jeugd te maken heeft. De jeugd is mondiger, meer kritisch en ook veel nadrukkelijker aanwezig. Ik kan daar denk ik zelf, prima mee omgaan. In dit vak moet je meegroeien met die jeugd. Het gevolg is overigens wel dat in de training de laatste jaren het accent meer ligt op de organisatie van een training dan op de inhoud. Mijn eerste zorg is nu de training goed te laten verlopen; daardoor is er minder tijd voor waar het feitelijk wel om gaat, namelijk de instructie. Op zich is dat wel jammer.
Wat is ook constateer is dat de motoriek van de jeugd veel slechter is dan een aantal jaren terug. Bij simpele bewegingsvormen kom je daar al heel snel achter. Dat betekent dat daar ook meer aandacht aan geschonken moet worden en ook dat gaat eigenlijk weer ten koste van de technisch/tactische instructie.

Hoe kijk je tegen de ontwikkelingen binnen de TV Kienehoef aan?
Zoals gezegd, ik heb het geweldig naar mijn zin; ik ben een echt clubmens en werk graag met mensen om me heen. De sfeer binnen de vereniging is prima. Onlangs op de kaderavond waren 150 vrijwilligers aanwezig. Dat zegt wat over de club.
Het hele proces om een eigen onderdak te gaan bouwen en exploiteren zal het clubgevoel bij veel leden alleen maar versterken. Ik vind dat een prima ontwikkeling. Ook het beleid om de wat betere spelers voor de club te behouden door een fikse korting op hun trainingsgeld juich ik erg toe. Dank zij de “vrienden van prestatietennis” kunnen we dat doen.

Tot slot…. Speel je nog steeds competitie?
Jazeker,…. Over enkele weken begint dat weer en we spelen nog steeds met het bekende groepje “oud-gedienden”, je kent ze wel, Marion, Loes, Bram, Dennis enz…Dat worden weer een paar heel gezellige weken.

Cees, zeer bedankt voor dit leuke gesprek en veel succes in je verdere loopbaan.



« terug

Tuinderij de Voedselketen
Schoonheidssalon Eindeloos Sint-Oedenrode
Bramax Automotive Sint-Oedenrode
B4  Accountants & Belastingadviseurs
Tuincentrum Krans
Zorgkwekerij 't Lieseind